Πέρα από τις κλασσικές περιγραφές της γυναίκας ως ένα πλάσμα εύθραυστο, αλλά και δυναμικό η γυναίκα είναι ένα ον πολύπλευρο. Είναι αυτή που δίνει ζωή και από τη φύση της επιδεικνύει φροντίδα και ευελιξία. Έχει ενσυναίσθηση και πλήρη συναίσθηση του ενστίκτου και των συναισθημάτων της. Όμως, η έκφραση των παραπάνω είναι μοναδική και διαφέρει στην καθεμιά.

Κάποιες εναντιώνονται στην παραδοσιακή ιδέα και επιτέλεση του τι σημαίνει να είσαι γυναίκα, ενώ άλλες υπερασπίζονται και αναπαράγουν στερεότυπα του παρελθόντος. Χρειάζεται να βρούμε ποιες πραγματικά είμαστε και ποια είναι τα συναισθήματά μας γύρω από τη δική μας αντίληψη για το τι είναι γυναίκα και να διεκδικήσουμε τη μοναδικότητά μας. Αυτό σημαίνει να μπορούμε να επιλέγουμε την πορεία μας στη ζωή, να διεκδικούμε και υπερασπιζόμαστε τις προτιμήσεις, τις επιλογές και τις απόψεις μας με αξιοπρέπεια και ελευθερία. Να μπορούμε να ξεπερνάμε φόβους, ντροπή, ενοχές που ίσως μας έχουν περάσει μέσω της κοινωνικής κατασκευής του φύλου μας, δηλαδή του τρόπου που η κοινωνία μας θέλει να συμπεριφερόμαστε και να νιώθουμε, που εν τέλει περιορίζει την ελευθερία μας.

Σήμερα, η γυναίκα είναι σαφώς πιο ανεξάρτητη, ωστόσο συνεχίζει να αγωνίζεται για τα αυτονόητα διεκδικώντας τη θέση της σε πράγματα και καταστάσεις που για τους άντρες παραμένουν δεδομένα. Παράλληλα, βρίσκεται σε μια διαδικασία επαναπροσδιορισμού των ρόλων που καλείται να υιοθετήσει ή εκείνων που επιλέγει να επιτελέσει, υπερασπιζόμενη τη θέση που της αξίζει γύρω από αυτή την απόφαση, καθώς κρίνεται διαρκώς για τις επιλογές της τόσο σε προσωπικό, όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Στην Ελλάδα η γυναίκα μητέρα, εργαζόμενη, άνεργη ζει σε ένα περιβάλλον οικονομικής αστάθειας και ανισότητας, χωρίς ουσιαστική βοήθεια από το κράτος.  Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει να ονειρεύεται ένα καλύτερο μέλλον, τόσο για την ίδια, όσο και για όλο τον κόσμο.

Ελένη Περράκη

Ψυχολόγος – Συστημική Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Parallaxi με αφορμή την παγκόσμια μέρα της γυναίκας